LDK-JA NË PRAG TË NJË EPOKE TË RE: PSE NDRYSHIMI MUND TË JETË FITORJA E SAJ MË E MADHE

Nga Dr. Agim A. Krasniqi
Jurist, studiues dhe ekspert i politikave publike dhe qeverisjes demokratike

Politika demokratike nuk matet me aftësinë për të ruajtur status quo-në. Ajo matet me aftësinë për të kuptuar momentin kur ndryshimi nuk është më zgjedhje, por domosdoshmëri.
Lidhja Demokratike e Kosovës ndodhet pikërisht në një moment të tillë.
Nisma e delegatëve për thirrjen e Kuvendit të Jashtëzakonshëm nuk duhet parë si akt rebelimi kundër një individi. Ajo duhet kuptuar si kërkesë politike për reflektim pas një cikli rezultatesh zgjedhore të cilat nuk i kanë përmbushur pritjet e një partie që historikisht ka qenë shtyllë e shtetformimit të Kosovës.
Lumir Abdixhiku duhet vlerësuar me drejtësi. Ai mori drejtimin e LDK-së në një periudhë të vështirë dhe punoi për stabilizimin e partisë. Askush nuk mund t’ia mohojë seriozitetin, kulturën politike dhe përkushtimin institucional.
Megjithatë, në demokraci respekti për kontributin nuk e përjashton përgjegjësinë politike. Kur rezultatet zgjedhore mbeten larg objektivave, është legjitime që anëtarësia të kërkojë debat të ri për drejtimin e partisë.
Fakti që vetë kryetari ka pranuar zhvillimin e procedurave statutore për Kuvendin, tregon se LDK-ja po zgjedh rrugën demokratike për ta zgjidhur këtë çështje. Ky është mesazh pozitiv, jo vetëm për anëtarësinë e saj, por për gjithë kulturën politike në Kosovë.
Pyetja që shtrohet sot nuk është thjesht nëse do të ketë ndryshim. Pyetja është: çfarë lloj ndryshimi i duhet LDK-së?
Sipas bindjes sime, LDK-ja nuk ka nevojë për ndryshim formal të emrave. Ajo ka nevojë për një lidership që mund të rikthejë besimin, të zgjerojë elektoratin dhe ta bëjë sërish një alternativë të besueshme për qeverisjen e vendit.
Në këtë kontekst, emri i Përparim Ramës nuk po përmendet rastësisht.
Ai është ndër politikanët e paktë që ka arritur ta fitojë dy herë Prishtinën në një periudhë kur dominimi i Vetëvendosjes është shtrirë në pjesën më të madhe të vendit. Ky nuk është vetëm sukses lokal; është dëshmi e aftësisë për të ndërtuar besim përtej elektoratit tradicional.
Kam qenë kritik për disa aspekte të qeverisjes së tij komunale. Kjo nuk ka ndryshuar. Por po aq e vërtetë është se lidershipi nuk matet vetëm me administrimin e një institucioni. Ai matet edhe me aftësinë për të paraqitur një vizion, për të fituar beteja politike dhe për të krijuar shpresë te qytetarët.
Përplasjet e fundit me pushtetin nuk e kanë dobësuar Përparim Ramën. Përkundrazi, ato e kanë nxjerrë nga kufijtë e politikës lokale dhe e kanë vendosur në qendër të debatit kombëtar. Deklaratat e tij të fundit për marrëdhëniet strategjike të Kosovës me Shtetet e Bashkuara tregojnë gjithashtu përpjekjen për të ndërtuar një profil më të gjerë politik, duke u angazhuar edhe në tema të interesit shtetëror.
Tjetër element që meriton vëmendje është fakti se, ndërkohë që LDK-ja po kalon një debat të fortë të brendshëm, Përparim Rama nuk është bërë pjesë e polemikave personale. Ai ka zgjedhur të mos ushqejë ndarjet, por të vazhdojë të artikulojë qëndrime për çështje që prekin interesin publik. Ky qëndrim mund të shihet si tregues maturie politike.
Nëse Kuvendi i Jashtëzakonshëm vendos të hapë një kapitull të ri, ai nuk duhet të prodhojë fitues dhe humbës brenda partisë. Fitues duhet të jetë vetë LDK-ja.
Partitë e mëdha nuk dobësohen kur ndryshojnë. Ato dobësohen kur refuzojnë të ndryshojnë.
Historia e LDK-së është histori e përgjegjësisë shtetërore dhe e transformimeve të rëndësishme. Sot, ajo ka mundësinë të dëshmojë se demokracia e brendshme nuk është burim përçarjeje, por mekanizëm ripërtëritjeje.
Nëse ky proces zhvillohet me dinjitet, respekt dhe konkurrencë të ndershme, LDK-ja mund të dalë më e fortë se kurrë.
Dhe nëse ndryshimi do të ndodhë, ai nuk duhet të shihet si fundi i një epoke, por si fillimi i një tjetre. Sipas vlerësimit tim, një nga figurat që mishëron më qartë këtë mundësi është Përparim Rama.